Byrjun 1. kafla sögunnar um Lísu

1. Getum við bæði elskað dýr og étið þau?

"Skilið þessu!" langaði Lísu að segja við foreldra sína. "Skilið
þessu aftur í búðina!" Hún sat fyrir framan nýju afmælisgjöfina sína,
snyrtiborð með litlum ljósum allt í kringum spegilinn, alveg eins og í
leikhúsi. "Þau hefðu alveg eins getað sagt við mig "svona, gerðu þig nú
fallega!" hugsaði Lísa. Hún var viss um að hún yrði aldrei falleg, það
var ekki nokkur leið.

Samt tók hún við gjöfinni og muldraði: "Vá, takk!" Og nú sat hún
og grandskoðaði andlit sitt í speglinum.

"Hver einasti andlitsdráttur er vitlaus," tautaði hún við sjálfa sig.
Ekkert eins og það á að vera. Ennið of hátt, of langt á milli augnanna,
munnurinn of stór og nefið brett upp í loftið. Sjá svo þessar tennur og
þetta hroðalega frekjuskarð! Hún var ekki einu sinni ánægð með eyrun,
þau voru eitthvað svo asnalega uppmjó! Allt í einu brosti hún þegar
hún mundi hvað pabbi hennar hafði sagt fyrr um daginn: "Veistu það,
Lísa, að með svona andlit hefðir þú átt að verða búálfur." Henni var
enn skemmt við tilhugsunina um þetta þegar Guðrún mamma hennar
kom inn í herbergið. Guðrún brosti líka, hún gat sér þess til að Lísa
hefði verið að nota snyrtiborðið. "Kvöldmaturinn er til," sagði hún
lágum rómi. Uppáhaldsréttur Lísu var heilsteiktur kjúklingur og þessi
kjúklingur var sérlega vel steiktur. Kjötið rann hreinlega af beinunum
þegar pabbi hennar skar það. Hann vissi hvað Lísu þótti best og gaf
henni því annað lærið. Það var mjög mjúkt og safaríkt.

Það rifjaðist upp fyrir Lísu þegar Maggi reyndi að stríða henni .....