Upphaf sögunnar um Álfdísi:

Halló!

Nú veit ég hvað þið heitið! Ég er svo fegin að þið sögðuð okkur hvað þið heitið. Ég hefði ekki þorað að spyrja ykkur.

Fyrst þið voruð svona dugleg er best að ég segi ykkur hvað ég heiti. Ég heiti Álfdís.

Ég spyr næstum aldrei neinn um neitt. Ég veit ekki hvers vegna það er. Ég hef ekki góða ástæðu fyrir því: Ég þori bara ekki að spyrja.

Ég þori það ekki vegna þess að aðrir gætu komist að því að ég veit ekki neitt. Sjáið til, það er leyndarmálið mitt. Eða eitt af leyndarmálunum mínum. Eitt af mínum voðalegu, voðalegu leyndarmálum.

Það er alveg satt, ég veit ekki neitt! Nema auðvitað það eitt að ég veit ekki neitt.

Kannski er ég nú ekki svo slæm. Sumir krakkar halda að þeir viti helling en þeir gera það samt ekki. Þannig er Siggi.

Aðrir krakkar í bekknum mínum eru svo snjöll. Þau geta svarað öllu. Þannig er Díana.

Svo er það hún Soffía. Oft getur hún ekki svarað en hún getur spurt alveg dásamlegra spurninga!

Ég vildi óska að ég gæti verið eins og Soffía. En það get ég ekki. Ég er bara jó-jó.

Í fyrra klúðraði ég næstum Heimspekiskólanum. Það bjargaði mér að ég var svo góð að föndra.